Narratorka powieści dorasta w cyrku, jej matka jest akrobatką, ojciec klaunem. Rodzice uciekli z Rumunii, uwierzywszy w iluzję bogatym życiu na Zachodzie, i nieustannie marzą o zamożności, wielkim domu. Ich córka ma zostać gwiazdą filmową. Ale rzeczywistość, w jakiej przyszło im żyć, bardzo różni
W książkach Aglai Veteranyi dziecięca naiwność miesza się z groteską, a okrucieństwo z pogodnym humorem. W obrazoburczych spostrzeżeniach przemyka błyskotliwy dowcip. Świnie chcą zostać pieczenią wołową, potwory wyjadają z puszek czas, dobry Bóg jak zawsze mieszka w dziurach w ziemi, dzieci
»Kiedy umarły przynosi Bogu swoje ostatnie tchnienie, mówi Costel. Z tego tchnienia Bóg może odczytać życie tego człowieka jak z książki. Biblioteka Boga to regał ostatnich tchnień. Pośpiesz się, powiedział wujek, trumna już zamówiona. Zaraz po nią przyjadą. Ciepło ciotki wnikało w moją skórę. Jak
"Po raz trzeci Aglaja Veteranyi zabiera nas do swojego królestwa, za granicę smutku. Łzy są tam duże jak fryzury, a powietrze pulsuje śmiechem. I wszystko jest dozwolone: ciotka i kura noszą to samo imię, na ścianie nieba wiszą wypchane anioły, a Bóg dla uspokojenia robi sobie w głowie przeciąg. Za
